A Viaxe a Eslovenia (continuación)

               Arrancamos o noso periplo cun rotundo fracaso ao tirar para arriba, coa intención de chegar aos Alpes. E chegar, chegamos, pero non vimos nada das montañas pola densísima néboa que os ocultaba eses días. Así a todo, si coñecemos unha boa serie de vilas fermosas e de lagos impresionantes –entre eles o Bohinj, aquel do que eu puxera unha foto neste blog anunciando a viaxe e do que agora poño outra-. E aínda que esta foto non está mal, non é nada comparado con ver aquel lago coronado por unha illa no medio da auga da que emerxe unha torre de estilo balcánico, ver a mansión que Tito mandou construír alí para veranear… realmente impresionante.

               Ante o fracaso, demos volta e tiramos cara ao sur, cara as montañas que fan borde con Croacia, alí onde vive Dujan –non lembro se se escribía así o nome-, un amigo de Petra e Brand que hai uns anos, decidiu abandonar a cidade e marchar para o monte. E tan radical foi a decisión que marchou par unha vila onde non hai cobertura e onde é bastante difícil chegar en coche. Eu xa estivera alí hai un tempo alucinando ao comprobar que as verbenas son idénticas en Galicia e en Eslovenia, e desta volta paseino alomenos igual de ben, pois o plan foi ir preparando unha comida típica da zona (bueno máis ben serbia se non entendín mal) chamada “čebapčiči” e disfrutar dunha desas comidas intensas e extensas nas que se vai mesturando o xantar coa sobremesa e coa cea ata acabar cos licores da noite entre contos, conversas e risas. Foi unha noite preciosa que Petra e Brand perderon, pois a iso das nove foron durmir a Terra e aló quedaron eles durmidos tamén mentres nos seguiamos con Dujan e cun home do que non lembro o nome, pero si lembro como só se entendía ben coa miña irmá –a única que falaba italiano de entre nos- e como insistía en que fora unha gran perda a desmembraciónde Iugoslavia. Viña dicir algo así como: “Antes eramos un gran país. Ti dicías –e aquí puña voz de impresionante- IUGOSLAVIA polo mundo adiante e a xente respectábate. Agora, ¿de onde somos? ¿De Eslovenia? Pois tremenda merda. Se mesmo nos confunden con Eslovaquia… Ai, Tito, botámoste en falta”. Os seus compatriotas máis novos non estaban completamente dacordo con el, pero iso pouco lle importaba, el é un romántico e sempre o será.

               Ao día seguinte, chegou o día de volver a Galicia. Pero antes de tirar cara ao aeroporto de Venecia, aínda tivemos tempo de percorrer unha zona vinícola na fronteira italo-eslovena e porba-los seus viños, de visitar un amigo da miña irmá, de comer coma señores a escasos metros da antiga garita fronteiriza e disfrutar do último día desa viaxe que empezou sendo un encontro de traballo e rematou como unha experiencia de primeira orde.

               Agora só espero que eles –Petra, Brand e Terra- o pasen igual de ben e sintan igual de ben recibidos como nos sentimos nós alí.

martes 03 febreiro 2009

En Xeral | 1 comentario | Permalink




Comentarios

hola llors!!
pues no lo leimos porque es muy largo y nos tenemos que ir a la cama. Ala, que cenes bien aunque igual te empachas (saludo de rosa) chaoooo!!!(saludo de daniel)
besos!!(saludo de clara)
TE ECHAMOS DE MENOS!!!!

enviado por clara rosa y dani o 12 febreiro 2009 ás 10:03 PM CET #



Enviar un comentario

Nome:
Correo electrónico:
URL:
O teu comentario:

sintaxe html: deshabilitado